De nachtmerrie wordt realiteit

De nachtmerrie wordt realiteit

Soms schrik ik nog wakker midden in de nacht. Ik kan gewoon even geen ademhalen. De horror keert continue terug. Hoe kon dit ooit gebeuren? Ik kan wel met zekerheid zeggen dat je dit zelfs je ergste vijand niet gunt. Voordat ik mijn verhaal vertel, wil ik graag meedelen dat ik nog steeds van mijn vriend houd. Heeft dit onze relatie versterkt? Hmm, not so much. Natuurlijk heb ik het hem vergeven. Alleen de pijn blijft… de pijn blijft…

Aan de slag
Het was enkele weken geleden. Mijn vriend besloot een paar dagen vrij te nemen van werk om lekker in het huis te gaan klussen. Wij zijn vorig jaar december verhuist naar ons prachtige koophuis in Ermelo. Alleen zoals iedereen wel weet: er blijft altijd een rotzooi in de garage aan spullen die je niet in het huis wilt: schilderijen die eigenlijk niet meer zo leuk zijn, spullen uit je jeugd of studententijd, skates, noem maar op. Onderhand zijn we al een half jaar verder, en de spullen van de verhuizing staan nog steeds verspreid in de grote schuur. Ik lig daar niet zo wakker van. Daar is een schuur toch voor? Alleen mijn vriend wilde maar al te graag wat structuur aan de chaos brengen. Zucht, prima. Doe je ding, maar verwacht niet veel van mij! Dus toen hij die paar vrije dagen stonden volledig in het teken van de schuur. Zo bestelde hij grote stellingkasten en wisselden wij van auto, zodat hij mijn trekhaak voor een aanhangwagen kon gebruiken. Hij bereidde mij er al meteen al op voor dat alle spullen van mijn jeugd- en studententijd naar de groot zouden gaan. Want “sja, wat heb je er nog aan?” Met een beetje stribbelen ging ik er maar mee akkoord. Ik sta toch al niet bekend als de meest opgeruimde persoon van ons twee. Met pijn in mijn hart accepteerde ik dat ik een stukje sentiment moest laten gaan.

O nee hè?!
De dag van het klussen was aangebroken. Mijn vriend deed zijn ding, terwijl ik in Lelystad aan het werk was. Af en toe kreeg ik een appje van hem dat hij goed op weg was. En “man man man, wat een pokkewerk”. Om 18.00 uur was ik weer thuis. Hongerig en uitgeput van een intensieve dag. Ik mocht de keuken nog niet in, want ik moest en zal eerst de prachtige schuur bekijken. Vooruit, ik ben de beroerdste niet. We liepen naar de schuur toe en vol trots deed hij de deur open: “Tadaa!”. Ik keek ik een lege ruimte met enkele stellingen aan de zijkant. Daar zag ik mijn broodmachine, skates, en tuinspullen. Verder was er niks te zien. He-le-maal niks te zien. Toen kreeg ik het even benauwd. Ik keerde naar mijn vriend en zei: “Waar zijn die twee grote zakken die hiervoor stonden?”. Deze werd beantwoord met een vragende blik. O nee hè. Alles is weggegooid. Alles. Tot mijn grote angst zag ik dus ook niet de twee grote zakken waarin in mijn 30 paar stiletto’s had opgeslagen. Een grote hoeveelheid prachtige schoenen die ik in Londen, Washington, en New York had gekocht. Schoenen (t.w.v. €100,- per stuk) die ik maximaal twee keer had gedragen, omdat zo zo’n pijn deden. Dé schoenen waarvoor ik een speciale kast ging bouwen in mijn eigen kamertje en ze letterlijk in de spotlight zou zetten. “Waar zijn de zakken?! WAAR ZIJN DE ZAKKEN?”

Vaarwel…
Nu word ik niet snel boos. Echt boos tenminste. Maar dit… ik voel de tranen weer opkomen. Mijn vriend heeft in tunnelvisie alles wat enigszins onnodig leek (oftewel, álles op vijf spullen na) op de aanhangwagen gegooid en weggebracht. Man eigen wellicht? Laat ik hierbij nog even vermelden dat naast mijn schatjes ook nog een doos vol designer handtassen, inclusief een Michael Kors van €200,00, de vuilnisbelt heeft getroffen. Uiteraard ging mijn vriend diezelfde avond nog terug naar de schroot om de schoenen te redden, maar tevergeefs. Gone!

Dus mijn droom van een wand vol prachtige stiletto’s, gekocht op de meest indrukwekkende plekken van de wereld, is nu gekrompen naar een klein plankje met daarop een paar werkschoenen. Het doet pijn. Ik weet dat hij het niet expres heeft gedaan en onderhand heeft hij al een nieuw paar gekocht, dus daar krijgt hij punten voor. Maar toch, al die mooie herinneringen, de schoenen… my precious! #sadface

 

shoes

R.I.P.

 

2 gedachten over “De nachtmerrie wordt realiteit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)